Herhangi bir ie balarken ve herhangi bir münasebetle “Euzü billahi mine”-eytani”r-racîm”, yani; “Kovulmu (iyilikten uzaklatırılarak, lânetlenmi) olan eytanın errinden Allah”a sıınırım ” cümlesini söylemek.

Bir imtihan yeri olan bu dünya hayatında insanın en büyük dümanı eytandır. O, insanı aldatmak, doru yoldan saptırmakla görevlidir. Bu görevini gerçekletirmek için de gizli-açık bir çok yola bavurur. Bu nedenle inanan kii, eytanın oyunlarına karı daima uyanık olmalı, aklını kullanarak peygamberlerin gösterdii yoldan gitmelidir. Bunun yanısıra insana yaraan daima Rabbına sıınması, koruyucusunun O olduunu bilmesidir. Yüce Allah öyle buyurmaktadır: “Kur”an oku(mak iste) diin zaman kovulmu eytandan Allah”a sıın” (en-Nahl, 16/98).

Kur”an, Allah”ın insana gönderdii talimatıdır. eytan, Kur”an okuyan kiiyi, Kur”an”ı anlamaktan ve onunla amel etmekten vazgeçirmek için var gücüyle uraır, kalbine vesvese sokarak Kur”an üzerinde düünmekten onu alıkoymaya çalıır.

eytanın errinden Allah”a sıınmak, Kur”an tilavetine zemin hazırlatmak için bir mukaddimedir. Böylece okuyucu samimi bir kalb ve açık zihinle Kur”an”ı okumaa balar.

Ayette hitabın Peygamber (s.a.s)”e yöneltilmi olması ve “Kur”an okumak istediin zaman” ifadesinin bulunması, eytandan sıınmanın sadece Peygambere has olduunu ve bunun sadece Kur”an okunacak zamanlarda olacaını ifade etmez. Hitap, Peygamber (s.a.s)”in ahsında bütün müslümanlaradır. Peygamber böyle bir sıınma ihtiyacını duyuyorsa, elbetteki dier müslümanlar böyle bir eye daha fazla muhtaçtırlar. Ayrıca ne saından ve ne solundan bâtılın kendisine ulaamadıı Kur”an okunduunda böyle bir ihtiyaç söz konusu ise, dier ameller için elbette buna çok daha ihtiyaç vardır (Ebu”s-Suûd, İrâdü”l-Akli”s-Selîm, Kahire ty., V. 139-140).

Kur”an-ı Kerîm”in çeitli yerlerinde, insanı üzen, ona sıkıntı veren her ey için Allah”a sıınma telkin edilir. Bazı ayetler unlardır:

“Musa da Firavun”a ve onun kavmine öyle dedi: Ben hesap gününe inanmayan her kibirliden, benim de Rabbim, sizin de Rabbiniz olan Allah”a sıındım” (el-Mü”min, 40/27).

“üphesiz beni talamanızdan, benim de Rabbim sizin de Rabbiniz olan Allah”a sıındım” (ed-Duhân, 44/20);

“Ya… Musa; câhillerden olmaktan Allah”a sıınırım, demiti” (el-Bakara, 2/67);

“Nuh, dedi ki: Ey Rabbim! Bundan sonra gerçek yüzünü bilmediim bir eyi Sen”den istemekten Sana sıınırım” (Hûd, ll/47);

“Meryem; Ben senden, Rahman olan Allah”a sıınırım. Eer Allah”tan korkuyorsan bana dokunma, dedi” (Meryem, 19/18). Hz. Meryem, yanına insan eklinde gelen melekten korkarak böyle dua etmiti.

“Ey Muhammed! de ki: Rabbim! eytanların vesvesesinden sana sıınırım. Rabbim! Yanımda bulunmalarından da sana sıırınım.” (el-Müminûn, 23/97, 98);

“Ey Muhammed! de ki: Cin ve insanlardan olan ve insanların kalblerine vesvese veren, o sinsi vesvesecinin errinden, insanların Rabbi, insanların mâliki ve insanların mâbudu olan, Allah”a sıınırım ” (en-Nâs, 114/ 1-6);

“Ey Muhammed! De ki: Sıınırım, sabahın Rabbine; yarattıklarının errinden, çöktüü vakit karanlıın errinden, düümlere üfleyenlerin errinden, haset ettii vakit, haset edenin errinden” (el-Felâk, 113/1-5).

Dier yandan Hz. Peygamber”in istiâze duasını okuduuna dair pek çok hadis nakledilmitir.”Koulmu, talanmı eytandan Allah”a sıırınım” duası, bazı rivayetlerde “… her eyi iiten ve bilen Allah”a sıırınım” ilâvesiyle nakledilmitir (bk. Buhârî, Bed”ü”l-Halk, II, Edeb, 76; Müslim, Birr, 109, 110; Ebû Dâvud, Salât, 18, 119, 120, 122; Tirmizî, Mevâkît, 65, Sevâbu”l-Kur”ân, 22; ed-Dârimî, Salât, 33, Fadâilü”l-Kur”ân, 22; Ahmed b. Hanbel, III, 50, V, 26, 253).

Hz. Peygamber”in dualarında, insana sıkıntı ve üzüntü verecek, onu zarara sokacak, dünya ve ahirette zillete düürecek birçok konularda Allah”a sıındıını görmekteyiz. O”nun cehennemden; cehennem ateinden; kabir fitnesinden; her eyin ve her canlının errinden, nefsinin errinden; yoksulluk ve borcun galebe çalmasından; tembellikten, küfürden, kötü ahlâk, i ve heveslerden; kederen ve çok yalılıktan; yangın ve sel felâketinden Allah”a sıınması bunlar arasında sayılabilir (Geni bilgi için bk. Buhârî, Deavat, 35-46, Et”ime, 28, Eribe, 30; Bedü”l-Halk, II, Edeb, 76, Tefsiru Sûre, 6/2, Ezân, 149, Cihâd, 25, Fiten, 15, Rikâk, 52; Müslim, Fiten 4, 7, 10, Zikr, 47-52, 61, 62, 66, 73, 76, 96, Birr, 109, 110, Fadâilu”s-Sahâbe, 140, Eymân, 36; Ebû Dâvud, Edeb, 98, 104, Salât, 18, ll9, 120, 122, Tıbb, 19; Tirmizi, Tahâre, 4, Deavât, 15, 19, 67, 74, 76, 110; Nesâ;, istiâze, 7, 12, 17, 18, 25, 26, 33, 38, 60; Ahmed b. Hanbel, I, 247, II, 202, III, 50, 427, V, 356, VI, 31, 100, 139, 190; İbn Kesîr, Tefsiru”l-Kur”ani”l-Azîm, Kahire, ty., I, 27-29).

İslâm âlimlerinin büyük çounluu yukarıda zikrettiimiz ayette geçen emrin vücûb deil, nedb ifade ettiini söylerler. Buna göre Kur”an okumaya balamadan önce istiâze okumak sünnettir. Namazda istiâzenin okunmasına gelince, bu konuda ihtilaf vardır. Bazı âlimlere göre vacib olup her rekâtta Besmele ve Fatiha suresinden önce istiâze de okunur. Ebû Hanife ve afiî”ye görüe okunması sünnet olup sadece birinci rekâtte Besmele ve Fatiha suresinden önce okunur. ünkü onlara göre namazdaki kıraatin hepsi bir tek kıraat sayılır (Kurtubî, el-Câmi”li Ahkâmi”l Kur”ân, Beyrut, ty., I, 86).